آيد و طريق مهاجرت پيش گيرد ، در روى زمين براى زندگانى امن و امان و بدون ترس و وحشت ، كه بتواند به منظور خود كامياب گردد ، و على رغم مقاصد حاكمان و جائران زمانش زيست كند ؛ جاهاى بسيار وسيع خواهد يافت . و كسى كه براى مهاجرت از خانهء خود خارج شده و در نيّت دارد كه خود را به خدا و رسول خدا برساند ولى مقصودش لباس تحقّق در بر نكرده و در بين راه مرگ او را در گرفت ، اجر و مزد او برعهدهء خداست و البتّه خداوند غفور و رحيم است » . عدم پذيرش عذر كسانى كه قادر بر هجرت بوده‌اند كسى نبايد بگويد محلّ زندگى من ، زادگاه من است و نمىتوانم از آنجا هجرت كنم ، چون قوم و عشيره و ياران و كسب و كار و منزل و باغ و تجارت و زراعت و زن و فرزند و سائر شئون من در آنجاست ، و در آنجا ، كه محلّ فحشاء و منكرات و تبليغات سوء بوده و احكام ظالمانه و جائرانه جارى و سارى است ، اقامت من در حكم ضرورت است ؛ و بنابراين از عهدهء من خارج و مسؤول تخلّف از احكام الهى نيستم . اين منطق غلط است . انسان متعهّد و مسؤول ، انسان هشيار و بيدار كه سعادت خود را در كمال روحى و ارتقاء به أعلى درجهء مقام انسانيّت مىبيند ، بايد با ارادهء متين و عزم راستين خود مشكلات بدوى را طىّ نموده و خود را در محلّ مناسب - كه امكان سير روحى و اقتناء كمال معنوى و حفظ و حراست خود و بستگان و فرزندان او از فساد و خرابى را دارد - وارد كند ، و از موانع و صوارف بيم و هراس در